Ja marnuje czas bez ciebie, tak myślę, choć w rzeczywistości... marnuje czas przy tobie. Najwyższa pora zostawić ten chory układ w mojej wyobraźni, zejść na ziemię, zmądrzeć.



Potrzebuję chwili.


"Wymyślony i nieprawdziwy."


"Chodzi tylko o to, żebyś nie spłonęła, nie wypaliła wszystkiego co w sobie masz."


Będę się śmiać, póki nadmiar skrajnych emocji nie rozpieprzy mi głowy w drobny mak.

"Ten pierwszy uśmiech i dźwięk. To we mnie zapatrzenie nieznanej pary rąk i spojrzeń strzały. Ta iluzja idealności, czas ulotny, naiwny. Pogrzebany, bo niepraktyczny, a dziś pożądany znów. Balansuję pomiędzy bagnem i niebem, ale błota wyjątkowo nie da się zmyć."


Daj mi to czego chcę, a potem odejdź, zniknij, zdematerializuj się.


Poczekam, wytrwale, do rozdarcia w tobie, żeby tylko zobaczyć jak płoniesz. Jak zabliźnia mi się w dłoniach twoja skóra, jak w oczach dwa języki ognia zaślepiają ci wszechświat.
Nie pozwolę twoim palcom zostawiać śladów na ciałach innych kobiet. Jestem grzesznicą. Zawistną. Tego jeszcze nie było.

Bo w tej grze nie chodzi o ciebie a o mnie. Moją godność i szacunek do samej siebie. To sprawa honoru. Przegrałeś.