Ostatnio z kimś się biję po nocach, to prawda. Nie wiem z kim i nie wiem o co, choć wiem najlepiej i powiem to sobie w twarz prosto.

Nie bije się z moim sumieniem. Z nim wszystko dobrze albo i lepiej, póki jest nas na polu bitwy dwoje. Póki biję się o serce raczej puste i łaknące, próżne i spowite lodem. Jest dobrze.


Biję się z moim sercem, to jest walka na noże.

Ktoś hamuje mi łzy, a chciałabym chodzić i płakać. Tak jak kiedyś potrafić zalać się łzami, oczyszczać powoli organizm ze szkodliwych uczuć i wspomnień. Coś tak naprawdę przeżywać, bo, zdaje się, odebrano mi tym cząstkę z pełni życia. Tylko czegoś doświadczam bez przerwy i tego czegoś nie widać końca, nie widać.





Walka na noże, bezkrwawa jest, bo wiesz.



Nóż tkwi we mnie głęboko





i uwiera permanentnie


i tak już chyba zostanie.


Bo nie sięgną po niego twoje



zajęte lepszym życiem







ręce.