Zbyt wiele ich było, żeby naraz spamiętać. Osiągnięty poziom przesycenia, do tego świadectwo naiwności i ten głupi błysk w oku, od którego czerwienieją policzki. Chwile w których jesteś, choćby jako nieproszony gość, ja ich nie chce jeśli nie mogę ich mieć po swojemu.

[Wyciągnęła z najniższej szuflady głęboko odłożony skrawek materiału. Przypominał kształtem to, czego nie chcesz pamiętać, położyła przed tobą na stole. Jak się czułeś? Przyznaj, te odpychające uczucia, szczypiące oczy, nagle wszystko skupiło się w jednym drobnym punkcie, z którego nie mogłeś uciec, a cała głowa huczała od słów niegodnych powtarzania. Dobrze ci było?]

Częstujesz mnie cierpkimi słowami, dni niczym się od siebie nie różnią poza intensywnością. Czego? Zaczęłam tęsknić za nagłym zrywem w podbrzuszu. Uśpione mam dłonie i stopy, przysięgnij. Że rozgrzejesz we mnie każdą część do czerwoności i wypełnisz mi głowę pięknymi wspomnieniami. Zagwarantujesz uśmiech do świata i pozwolisz słońcu zaglądać przez moje okno. Podpiszesz na ścianie swoim inicjałem każdy dowód nieskończonej radości. Zaczaruj mnie póki jeszcze masz na to szanse. Zaproś mnie do siebie. Zaproś.